De IJzerhut (s) Moeilijk was de taak voor mr. Hoevel. Van alle kanten kwamen de rekeningen. Daarom sloot hij een lening van f 70,000 - een geweldige som in die dagen - om de meest dringende schuldeisers tevreden te stellen. Van alles had hij al geprobeerd tot vergroting van de inkomsten. Zou het vele ijzeroer, dat langs de Oude IJsel gevonden werd, niet geëxploiteerd kunnen worden? Als men zelf eens een ijzergieterij oprichtte! Te Ulft zou de rivier wel de waterkracht kunnen leveren. Een bergplaats voor het ma­teriaal kon gevonden worden in de torens en schuren van het Huis Ulft! In 1754 werd er een ''sociëteit'' opgericht met vier aandeelhouders, waaronder de graaf voor een vierde part. Hij zou de grond geven in eeuwige erfpacht tegen een jaarlijkse vergoeding van f 300,~ , die later op f 150,- werd teruggebracht. Maar al spoedig bleek, dat de ruïne geen geschikte ijzerbergplaats was en de grote toren moest afgebroken worden. De winsten bleven uit, want de ongeregelde waterloop - 's zomers bevatte de IJsel weinig water- maakte, dat de ''hut'' stilgelegd moest worden. In 1756 meende men door een stuw het euvel te kunnen verhelpen en nog later moest de rivier bevaarbaar gemaakt worden. Dit alles maakte, dat de "graaf" zich in 1761 uit de onderneming terugtrok. Men weet, dat later deze ijzerhut overgegaan is op de heren Diepenbrock en Reigers. volgende->