Johan Baptist, de dolle graaf (q) Zijn jeugd Drukt de jeugd van een kind zijn stempel dikwijls op zijn gehele leven, zeker was dit het geval met de zoon van de ongelukkige Franz Wilhelm. Welk een droevige stemming heerste er in de gehele grafelijke familie door het brute optreden van de rentmeester Van Eppeln. Dan de brand van 1735! Een nachtmerrie voor de jongen zou steeds blijven het angstig geklepper van het klokje, de vlucht midden in de nacht, de hoog oplaaiende vlammen, de financiële zorgen, waaronder zijn ouders gebukt gingen,. Dan de dood van zijn stille vader en het ziekbed van zijn moeder, die haar man reeds in 1739 volgde. Alleen tante Christina bleef nog bij de dertienjarige wees, Ze vertroetelde hem en zijn zusjes. Ze deed wat ze kon om de kinderen het verlies van hun ouders te doen vergeten, maar ook zij zou hetzelfde jaar nog sterven. Wat baatte het Johan Baptist, dat tante hem al haar zilverwerk nalie! Toen kwamen de twisten over de voogdij. Zijn vader had bij testament bepaald dat de bisschop van Roermond, een vriend van de familie, die dikwijls op Boxmeer vertoefd had, daartoe aangewezen werd. Maar zou men dit in Gelderland dulden. Rentmeester Van Eppeln probeerde nog de oude grootmoeder Johanna van Montfort daartoe aangewezen te krijgen. Immers deze zou hem geen strenge rekenschap afvragen over de verduisteringen tijdens zijn rentmeesterschap. Maar het Hof van Gelderland besliste, dat de bisschop van Roermond als voogd erkend moest worden en deze eiste al spoedig van De Eppelaar schadevergoeding voor de door hem veroorzaakte brand. Door allerlei kunstgrepen trachtte de rentmeester zich hieraan te onttrekken! Van dit alles begreep Johan Baptist nog niet veel. Nog in het jaar van de dood van zijn moeder vertrok hij naar Parijs, om daar aan de universiteit te studeren, Daar kwam hij in de salons, waar Voltaire, als een groot man verheerlijkt werd. Daar hoorde hij, spotternijen werden uitgegoten over openbaring en priesterstand. En ook Rousseau zal grote invloed op hem gehad hebben met zijn terugkeer naar de natuur. Wat en wie belette de jonge Johan Baptist in Parijs de "vreugden des levens'' te genieten! Zijn geest die zo lang onder druk geleefd had, greep naar de vrijheid en in de jaren, dat zijn karakter gevormd moest worden, werd het juist misvormd. Spoedig was er geen lichtzinniger jongeman te vinden dan de graaf van den Bergh, die zijn rijkdommen ten koste van ziel en lichaam verkwistte. Van Parijs vertrok hij naar de universiteit van Salzburg, waarschijnlijk aanbevolen door zijn Zuidduitse familie, die hem misschien daardoor van de ondergang poogde te redden. In Salzburg, vertelt men, kreeg hij het portret in handen van een beeldschone gravin en zwoer geen andere dan Maria Benonia te huwen. En werkelijk, in juli 1747 werd de bruiloft te München gevierd. Maar het origineel bleek geheel niet aan de kopie te beantwoorden. Het jonge paar begaf zich naar Boxmeer, maar de toorn over zijn domheid scheen niet geluwd te zijn. De eerste nacht op het voorvaderlijk slot legde Johan Baptist zich zwaar geharnast ter ruste, met twee geladen pistolen naast zich. De gravin, die in een ander vertrek had doorgebracht vertrok de volgende morgen. volgende->